ជីវិត​មិន​​មាន​ភាព​អយុត្តិធ​ម៌​ទេ​វា​គ្រាន់​តែ​​ថា​​អ្នក​មិន​យ​ល់​ពី​ច្បាប់​នៃ​​ការ​ប្រកួត…

ជីវិតគឺដូចជាល្បែងមួយ។ប្រសិនបើអ្នកចង់ក្លាយជាអ្នកឈ្នះ អ្នកត្រូវតែធ្វើជាម្ចាស់នៃច្បាប់សំខាន់ៗនៃហ្គេមនេះ។បើមិនដូច្នេះទេអ្នកនឹងមានអារម្មណ៍ថាជីវិតអយុត្តិធម៌សម្រាប់អ្នកជារៀងរហូត។រហូតមកដល់ពេលនេះមនុស្សតែងតែគិតថាជីវិតគឺអយុត្តិធម៌ហើយលួងខ្លួនឯងថាពួកគេត្រូវតែស៊ាំនឹងវា។វាក៏ជាការពិតដែរលើកលែងតែមនុស្សពូកែៗមនុស្សសាមញ្ញដូចពួកយើងត្រូវតស៊ូជាមួយការលំបាកក្នុងជីវិតជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ដូច្នេះ​ហើយ​មនុស្ស​ងាយ​យល់​ថា​ជីវិត​មិន​យុត្តិធម៌។ការពិតគឺជីវិតគឺដូចជាល្បែងមួយ។ប៉ុន្តែមានភាពស្មុគស្មាញជាង។អ្នកលេងនឹងត្រូវអានដោយប្រុងប្រយ័ត្ននិងយល់ពីច្បាប់ដែលមានស្រាប់មុនពេលចាប់ផ្តើមហ្គេម។
១. ច្បាប់ទី១:ជីវិតគឺជាការប្រកួតប្រជែងជាមូលដ្ឋាន
តើអ្នកមានការងារមានស្ថេរភាពនៅក្នុងក្រុមហ៊ុនទេ?មានមនុស្សជាច្រើននៅទីនោះព្យាយាមបំផ្លាញក្រុមហ៊ុនរបស់អ្នក។តើអ្នកស្រឡាញ់ការងារនោះទេ?ក្នុង​យុគសម័យ​បច្ចេកវិទ្យាគ្មាន​នរណា​ប្រាកដ​ថា​អ្នក​នឹង​មិន​ត្រូវ​បាន​ជំនួស​ដោយ​កម្មវិធី​កុំព្យូទ័រ​ទេ? តើ​នោះ​ជា​តំណែង​ដែល​អ្នក​តែង​តែ​ស្រមៃ​ចង់​បាន​ឬ? មនុស្សរាប់សិបនាក់ផ្សេងទៀតចង់បានដូចអ្នកហើយគ្រោងនឹងធ្វើមុនអ្នក។ទោះបីជាយើងមិនចង់ក៏ដោយក៏គ្រប់គ្នាត្រូវតែទទួលស្គាល់ថាយើងទាំងអស់គ្នាស្ថិតក្នុងការប្រកួតប្រជែងដ៏ស្វិតស្វាញ។វា​អាច​ជា​ការ​ប្រកួត​ប្រជែង​ពី​អ្វី​មួយអ្នក​ហែល​បាន​ឆ្ងាយ លោត​បាន​ល្អឬ​ទទួល​បាន​ការ​ចូលចិត្ត Facebook ច្រើន។”គ្រាន់តែធ្វើឱ្យអស់ពីសមត្ថភាពរបស់អ្នក” “គូរប្រជែងដ៏ធំបំផុតរបស់អ្នកគឺខ្លួនអ្នក” កុំគិតថាពាក្យលើកទឹកចិត្តធម្មតាទាំងនេះមានន័យដើម្បីបន្ធូរបន្ថយសម្ពាធនិងភាពតានតឹងរបស់អ្នក។តាមពិតទៅពួកវាមានឥទ្ធិពលផ្ទុយពោលគឺបង្ខំឱ្យយើងព្យាយាមកាន់តែច្រើនឡើងៗ។ ប្រសិនបើយើងរស់នៅដោយគ្មានការប្រកួតប្រជែងយើងនឹងត្រូវបានគេប្រាប់ឱ្យបោះបង់នៅកន្លែងដំបូង។ដូច្នេះកុំ​និយាយ​ដោយ​ជឿជាក់​ថា​អ្នក​មិន​ត្រូវ​ការ​ការ​ប្រកួត​ប្រជែង​ដើម្បី​អាច​រស់​នៅ​ដូច​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ​ឡើយ។អ្នកនៅតែព្យាយាមសិក្សាឱ្យបានល្អដើម្បីទទួលបានពិន្ទុល្អអ្នកនៅតែខិតខំរកប្រាក់ចំណូលបន្ថែម ឬអ្នកនៅតែព្យាយាមធ្វើឱ្យមនុស្សដែលអ្នកចាប់អារម្មណ៍។ប្រសិនបើអ្នកនៅតែគិតថានេះមិនមែនជាការប្រកួតប្រជែងនោះអ្នកគ្រាន់តែចេញពីហ្គេម។ រាល់តម្រូវការរបស់មនុស្សនឹងចាប់ផ្តើម “ការប្រកួតប្រជែង” ។ហើយ​ជ័យជម្នះ​នឹង​មាន​សម្រាប់​តែ​អ្នក​ដែល​ពិត​ជា​តស៊ូ​ដើម្បី​វា​ប៉ុណ្ណោះ។
២. ច្បាប់ទី២:មនុស្សវាយតម្លៃអ្នកដោយអ្វីដែលអ្នកធ្វើមិនមែនអ្វីដែលអ្នកគិតនោះទេ
សង្គមនេះតែងតែវិនិច្ឆ័យមនុស្សដោយផ្អែកលើអ្វីដែលពួកគេអាចធ្វើសម្រាប់អ្នកដទៃ។អ្នកទើបតែបានជួយសង្គ្រោះក្មេងម្នាក់ពីភ្លើងការផ្តល់ជំនួយដំបូងដល់នរណាម្នាក់ដែលមានជំងឺដាច់សរសៃឈាមខួរក្បាលឬអាចបណ្តាលឱ្យគេសើចរាល់សកម្មភាពរបស់អ្នកនឹងត្រូវបាន”វាយតម្លៃ” ដោយអ្នកដទៃនៅពេលនោះ។គ្មានការប្រកែកនៅទីនេះទេ ប្រសិនបើអ្នកវិនិច្ឆ័យខ្លួនឯងតាមរបៀបនោះ។យើងនិយាយដោយទំនុកចិត្តថា”ខ្ញុំជាមនុស្សល្អ”ឬ”ប្រាកដណាស់ខ្ញុំអាចធ្វើបាន”។ អ្នក​វិនិច្ឆ័យ​ខ្លួន​ឯង​តាម​របៀប​គិត​របស់​អ្នក។ប៉ុន្តែ​នោះ​មិន​មែន​ជា​របៀប​ដែល​ពិភពលោក​សម្លឹង​មក​អ្នក​ទេ។អ្នកពូកែប៉ុណ្ណាស្រឡាញ់ប៉ុណ្ណាសង្គមនេះមិនខ្វល់ទេ។អ្វី​ដែល​ពួក​គេ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​គឺ​ជា​អ្វី​ដែល​អ្នក​អាច​ធ្វើ​បាន​សម្រាប់​ពិភពលោក។ប្រសិនបើ valedictorian បានបញ្ចប់ការសិក្សាពីសកលវិទ្យាល័យ។ប៉ុន្តែគ្មានការងារធ្វើ វាក៏សូន្យដែរ។ប៉ុន្តែមិនថាយើងធ្វើបានល្អប៉ុណ្ណានោះទេ យើងនឹងត្រូវបានពិនិត្យដោយពិភពលោក ហើយមើលដោយទស្សនៈម្ខាង។ អ្នកអនាម័យដែលឧស្សាហ៍ព្យាយាមនឹងមិនត្រូវបានគេសរសើរថាជាអ្នកវិនិយោគភាគហ៊ុនជោគជ័យនោះទេ។អ្នកស្រាវជ្រាវជំងឺមហារីកនឹងចាប់អារម្មណ៍តិចជាងតារាម៉ូដែល។ហេតុអ្វី? នោះ​ក៏​ព្រោះ​តែ​ទេព​កោសល្យ​ទាំង​នោះ​កម្រនិង​ទទួល​បានពី​មនុស្ស​ជាច្រើន។មនុស្សតែងតែមានជំនឿយ៉ាងមុតមាំថាទេពកោសល្យរបស់ពួកគេនឹងភ្លឺស្វាងមិនយូរមិនឆាប់។ ដរាបណាអ្នកខិតខំប្រឹងប្រែងនិងបង្កើតផលិតផលល្អពិភពលោកនឹងស្គាល់អ្នក… ប៉ុន្តែការពិតការទទួលយកហ្វូងមនុស្សគ្រាន់តែជាឥទ្ធិពលបណ្តាញពោលគឺការរីករាលដាល និងឥទ្ធិពលកាន់តែច្រើន។ អ្នកកាន់តែធំអ្នកកាន់តែជោគជ័យ។ អ្នក​នឹង​ត្រូវ​បានសង្គ្រោះជីវិតអ្នកជាវីរបុរស។ ប៉ុន្តែព្យាបាលជំងឺមហារីក ឈ្មោះរបស់អ្នកចូលទៅក្នុងរឿងព្រេង។សរសេរសៀវភៅដ៏អស្ចារ្យមួយក្បាល តែមិនបោះពុម្ពទេអ្នកមិនមែនជានរណានៅលើលោកនេះទេ។ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកជាអ្នកនិពន្ធប្រលោមលោក “Harry Potter” ពិភពលោកទាំងមូលត្រូវតែកោតសរសើរអ្នក។អ្នកប្រហែលជាមិនចូលចិត្តស្តាប់រឿងនេះទេ៖ អ្នកនឹងត្រូវបានវិនិច្ឆ័យលើអ្វីដែលអ្នកមានសមត្ថភាពនិងថាតើមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍ពីអ្វីដែលអ្នកធ្វើ។ប្រសិនបើអ្នកបដិសេធមិនទទួលយកការពិតដ៏ជូរចត់នេះអ្នកនឹងឃើញពិភពលោកអយុត្តិធម៌ចំពោះអ្នកជានិច្ច។
៣.ក្បួនទី៣: គោលគំនិតនៃយុត្តិធម៌របស់មនុស្សម្នាក់ៗគឺទាក់ទងយ៉ាងជិតស្និទ្ធទៅនឹងផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន
មនុស្សចូលចិត្តកំណត់ស្តង់ដារសីលធម៌។ នោះហើយជាមូលហេតុដែលយើងត្រូវការអាជ្ញាកណ្តាលក្នុងការប្រកួតឬចៅក្រមនៅក្នុងតុលាការ។ យើង​តែង​តែ​បែងចែក​ខុស​ត្រូវ​គ្រប់​កាលៈទេសៈ ហើយ​សង្ឃឹម​ថា​ពិភពលោក​នឹង​ដើរ​តាម។ ឪពុកម្តាយនិងគ្រូក៏បង្រៀនយើងពីក្មេងមកដែរ។ ពួកគេបង្រៀនយើងពីរឿងល្អត្រឹមត្រូវនិងជាប់ចិត្តជាមួយនឹងគំនិត៖ ធ្វើល្អ អ្នកនឹងទទួលរង្វាន់។ប៉ុន្តែល្បែងជីវិតនេះមិនងាយស្រួលទេ។ អ្នក​រៀន​ដូច​ឆ្កួត។ប៉ុន្តែ​អ្នក​នៅ​តែ​ប្រឡង​ជាប់។ អ្នក​ធ្វើ​ការ​លំបាក។ប៉ុន្តែ​អ្នក​ដទៃ​ទទួល​បាន​រង្វាន់។ អ្នក​ស្រឡាញ់​អ្នក​នោះ​ស្ទើរតែឆ្កួត។ ប៉ុន្តែ​អ្វី​ដែល​អ្នក​បាន​តបស្នង​គឺ​កាយវិការ​ត្រជាក់​របស់​អ្នក​ដទៃ។បញ្ហានៅទីនេះមិនមែនថាជីវិតមិនយុត្តិធម៌សម្រាប់អ្នកទេ។ប៉ុន្តែអ្នកបានយល់ខុសអំពីគោលគំនិតនៃ “យុត្តិធម៌”។នៅពេលដែលអ្នកស្រឡាញ់នរណាម្នាក់ដោយមិនសមហេតុផល អ្នកឃើញពួកគេជាមនុស្សល្អឥតខ្ចោះ។ពួកគេមានគុណសម្បត្តិទាំងអស់ដែលអ្នករំពឹងថាអ្នកដទៃមិនមាន។ ដូចគ្នានេះដែរនៅពេលដែលនរណាម្នាក់ចូលចិត្តអ្នក ទោះបីជាអ្នកមិនសូវស្អាតឬពូកែក៏ដោយ ក៏មនុស្សនៅតែពេញចិត្តអ្នកព្រោះអ្នកផ្តល់ឱ្យពួកគេនូវអារម្មណ៍ “ពេញលេញ”។ដូចគ្នាដែរចំពោះវិធីដែលអ្នកស្អប់មនុស្សជុំវិញអ្នក ជាពិសេសវត្ថុដ៏មានឥទ្ធិពល។ អ្នក​ស្អប់​ភាព​តឹងរ៉ឹង​របស់​ចៅហ្វាយ​អ្នកស្អប់​គ្រូ​របស់​អ្នក​ព្រោះ​អ្នក​ត្រូវ​បាន​គេ​ស្តី​បន្ទោស​ជា​ញឹកញាប់​។ថាតើអ្នកចូលចិត្ត ឬស្អប់នរណាម្នាក់ វាអាស្រ័យលើថាតើបុគ្គលនោះផ្តល់ឱ្យអ្នកនូវអ្វីដែលអ្នកចង់បាន។ពេលខ្លះ អ្នកនឹងមានអារម្មណ៍ថាជីវិតធុញថប់និងអយុត្តិធម៌ជាមួយនឹងច្បាប់ដ៏តឹងរឹងពីពួកគេ។ ប៉ុន្តែ​អ្វី​គ្រប់​យ៉ាង​មាន​ភាគី​២គឺ​ពួកគេ​គ្រាន់​តែ​បំពេញ​កាតព្វកិច្ច​របស់​ខ្លួន​ឲ្យ​បាន​ល្អ។ គ្រូ​កាច​ចង់​បន្លាច​អ្នក​ហើយ​ផ្ដោត​លើ​ការ​សិក្សាថៅកែ​មាន​ភាព​ថ្លៃថ្នូរ​រក្សា​វិន័យ​ក្រុមហ៊ុន។បើ​គេ​ធ្វើ​មិន​បាន​ត្រឹម​ត្រូវគេ​ដឹង​ថា​មាន​ផល​វិបាក​យ៉ាង​ណា។ មនុស្សគ្រប់រូបមានអាទិភាពផ្សេងៗគ្នាដូច្នេះ”ការរងទុក្ខមុនសុភមង្គល”គឺល្អបំផុត។
៤. ហេតុអ្វីជីវិតមិនយុត្តិធម៌?
នោះមកពីយើងមិនកំណត់គោលគំនិតនៃយុត្តិធម៌ឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។យើង​កំពុង​គ្រប​ដណ្តប់​លើ​យុត្តិធម៌​ដោយ​ការ​គិត​ដ៏​ប៉ិន​ប្រសប់៖«ខ្ញុំ​ប្រាថ្នា​ថា​ខ្ញុំ​អាច​ធ្វើ​ដូច​ពួក​គេ»។សាកស្រមៃទៅមើលថាតើមានពិភពលោកមួយដែលមនុស្សគ្រប់រូបត្រូវបានចាត់ទុកជា”យុត្តិធម៌”ដូចដែលពួកគេចង់បានតើពិភពលោកនោះនឹងមានភាពវឹកវរដល់កម្រិតណា? គ្មាន​អ្នក​ណា​ហ៊ាន​ស្រឡាញ់​អ្នក​ណា​ទេ ព្រោះ​ខ្លាច​ឈឺ​ចិត្ត​ទន់​ខ្សោយ។ សាលារៀននិងក្រុមហ៊ុននឹងមិនរីកចំរើនដោយសារតែធាតុផ្សំដែលមិនមានវិន័យ។យើងភាគច្រើនចំណាយពេលច្រើនក្នុងការគូររូបជីវិតដ៏ឧត្តមនៃក្តីសុបិនរបស់យើង ដែលយើងមិនបានកត់សម្គាល់ពីរបៀបដែលពិភពលោកពិតនៅជុំវិញយើងកំពុងផ្លាស់ប្តូរ។ ដូច្នេះការបញ្ឈប់ការយំនិងការប្រឈមមុខនឹងការពិតថ្មីគឺជាគន្លឹះក្នុងការដោះសោ។ការយល់ដឹងរបស់អ្នកអំពីពិភពលោកនិងសក្តានុពលលាក់កំបាំងទាំងអស់របស់អ្នក៕ពុតសាម៉ាត់

ពុតសាម៉ាត់ធើ្វជាអ្នកកាសែតជិត៣០ឆ្នាំទៅហើយដួចជាមិនទៅមុខសោះចេះតែយ៉ាប់ៗទៅ។